Oliver Sacks is stereoblind geworden door een tumor in zijn rechteroog. Hij kan daardoor geen 3D meer zien. Onderstaand artikel ontroerde Mia Booy. Ook zij ervaart het gezichtsgemis ruimer dan enkel beeldvervorming. Soms denkt ze dat haar gehoor mee doet in die afwezigheid. Onderscheid maken tussen wat iets is of dat het een schaduw is, of een tussenvorm, is vermoeiend. De opmerking -je weet toch dat het dat niet is- kan haar in hoge mate irriteren. Omdat die als synoniem van –je ziet het toch- wordt gebruikt.

Inderdaad, zien is weten.
Mia Booy ziet de dingen nu eenmaal anders.


Uit het artikel van Ellen de Bruin, NRC, 2010:
Voor Sacks is het (stereoblindheid) meer dan wennen.“Het is een radicale verandering; het brengt me voortdurend in de war. Ik haal wat ver en dichtbij is door elkaar. Ik stop wisselgeld naast fooienpotjes, schenk water naast glazen. Ik zie takken uit iemands hoofd komen als er een boom op de achtergrond staat.’ Hij fluistert bijna: ‘Ik heb het gevoel dat ik nu naar de wereld kijk alsof het een foto is, terwijl ik me vroeger heel erg in de wereld begaf. Ik was een voorwerp in de ruimte tussen andere bewegende voorwerpen in de ruimte. Nu niet meer. Het is’, zegt hij, ‘een emotioneel verlies.’

Sacks vergeet voorwerpen, soms zelfs mensen, die zich rechts van hem bevinden. Alsof niet alleen zijn zien, maar ook zijn denken aan die kant is aangetast. ‘Ik kan me natuurlijk omdraaien om te kijken, maar op de een of andere manier komt dat niet bij me op. Mijn visuele veld lijkt compleet voor me, dus ik ben nog steeds verbaasd als er iets vanaf de rechterkant verschijnt, ook na een jaar nog. Dingen aan die kant die ik niet zie, moet ik actief in mijn bewustzijn houden. Dat is niet gemakkelijk.’

https://www.nrc.nl/nieuws/2010/11/06/het-geval-sacks-11966401-a967729